یادداشت

کمبود سیمان نداریم، کمبود ایمان داریم!

کمبود سیمان نداریم، کمبود ایمان داریم!

متخصص فلز: بنیانگذار صنعت نوین بتن در ایران در یادداشتی با اشاره به هزینه بر بودن تولید سیمان، صادرات هر تن از آن به قیمت 12 تا 14 دلار در دولت قبل را نوعی خیانت دانست.


به گزارش متخصص فلز به نقل از ایسنا، در یادداشت علی اصغر کیهانی آمده است: گزارش اخیر مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی با عنوان "بررسی مشکلات ساختاری صنعت سیمان و دلیلهای آشفتگی بازار در هفته های اخیر" تنها گوشه ای از فاجعه بزرگی است که درباره رانت پنهان نفتی در سال های اخیر در کشور ما در جریان بوده و تعدادی سودجوی حرفه ای پشت برخی کارخانه ها به تاراج منابع ملی پرداخته اند و از کنار این تاراج، چند دوجین مدیر سود و پاداشهای میلیاردی به جیب زده اند.
این گزارش گویای آنست که کشور ما با سرعت سرسام آوری به سمت نابودی منابع و ذخایر معدنی و تاراج انرژی در حرکت است و صد البته این نابودی نه ربطی به آمریکا و دشمنان خارجی که با دستان پرتوان وزرا و مدیران کل و دولتمردان خودمان اتفاق می افتد. مدیرانی که این همه خسارت به مردم و منابع ملی وارد کردند، میلیاردها تومان حقوق و مزایا و پاداش هم می گیرند و زبانشان هم به اصطلاح دراز است.
از نویسنده آلمانی هاینریش بل نقل است که گفته است پس از هیتلر، آلمانی ها درک کردند که او چه بلایی بر سر کشور و زیربناهای آن آورد. اما یک چیز نابود شده هم بود که فقط روشنفکران فهمیدند و آن خیانت هیتلر به کلمات بود. بسیاری از کلمات شریف معانی خودرا از دست دادند؛ پوچ شده بودند؛ مسخره شده بودند؛ آشغال شده بودند؛ مثل آزادی، آگاهی، پیشرفت و عدالت. بعد از گذشت ۷۰ سال این دفعه صنعت سیمان تاریخ را به شکل مضحکی تکرار کرده است. چه این که درپشت نقابهای ظاهر فریبی بنام توسعه صنعتی، صادرات، پیشرفت، گرفتن رتبه نخست صادرات سیمان در جهان، در عمل به تاراج منابع ملی پرداخته شد. فاجعه بار تر از این تشخیص و مشاهده این گمراهی از طرف مدیرانی در مجلس و دولت و سکوت و بی توجهی به این رویه نابودکننده و بعضاً همراهی و همدلی بوده که ممکنست در اثر کلاهی بوده که کارخانه های سیمان به سر آنها گذاشته اند.
سیمان یکی از با اهمیت ترین مصالح ساختمانی است که در تمام ساخت و سازها و پروژه های عمرانی حضور دارد و فاقد جایگزین است. سیمان در مرحله مصرف محصول انحصاری است و در کشور ما تولید این محصول نیز به انحصار پنج سهامدار خصولتی و دستگاه عمومی غیردولتی در آمده است. با مدیرانی که چند دهه است بعنوان پدرخوانده های این صنعت در آمده اند و کلیه سیاست گذاریها برای چگونگی و میزان تولید، توزیع و عرضه و فروش و قیمت گذاری آنرا با تبانی همدیگر تعیین می کنند. در این میان تنها چیزی که برایشان اهمیتی ندارد، مردم و منافع ملی و محیط زیست است و به تنها چیزی که فکر می کنند، پاداشهای میلیاردی سالانه است. فقط در یک قلم، پاداش اختتام سال عضویت در هیئت مدیره یکی از معاونان رئیس جمهور سابق در یکی از کارخانه های سیمان ۵۷۰ میلیون تومان بوده است.
در گزارش مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی می خوانیم که در چشم انداز برنامه راهبردی صنعت سیمان پیش بینی شده که ایران رتبه نخست تولید سیمان در منطقه و به بزرگترین صادرکننده سیمان دنیا تبدیل گردد. عنوان پر طمطراقی که چه بسا وزیر صمت وقت به هنگام امضای این سند، کلی هم به این دستاورد خود مباهات کرده است. صنعت سیمان در راه رسیدن به این موقعیت، دست اندازی های وسیعی به منابع ارزی کشور کرده و از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲ با بهره مندی از ذخایر ارزی کشور (میلیاردها دلار) ظرفیت تولید سیمان را از ۳۲میلیون تن در سال ۱۳۸۲ به ۸۸میلیون تن در سال ۱۳۹۷ و برنامه دارد تا ۱۲۰ میلیون تن تا سال ۱۴۰۴ افزایش دهد (البته قسمتی از سرمایه های توسعه صنعت سیمان نیز در ۳۵ سال قبل در ذیل شاخصهای فروش سیمان تحت عنوان "احداث صنعت و "طرحهای توسعه" و "نوسازی کارخانجات" و امثالهم... فراتر از قیمت مصوب سیمان از جیب مصرف کنندگان سیمان دریافت شده است).
با این حال اوج فاجعه اینجاست که در بین کسانی که چنین چشم اندازی برای صنعت سیمان تصور کرده اند، همچون دلیلهای اصلی این رویکرد هدف گذاری برای صادرات سالانه بیش از ۳۰ میلیون تن سیمان بوده و دلیل این رویکرد را "ارزان بودن قیمت سوخت و انرژی در ایران" و نیز "فراوانی و ارزانی منابع معدنی در ایران" ذکر کرده اند. آیا افرادی مثل نعمت زاده و جهانگیری که پر ادعا ترین وزیران صنعت پس از انقلاب هستند، در این حد درک و فهم از مناسبات اقتصادی ندارند که بدانند سوخت و انرژی در همه جای دنیا قیمت مشخصی دارد و اگر انرژی در قالب نفت و گاز و بنزین و مازوت با یارانه در ایران توزیع می شود، در حقیقت این یارانه بمنظور کمک به زندگی و رفاه مردم ایران تخصیص یافته و نه برای آبادانی سایر کشورها؟!
۲۲ دلار انرژی را می سوزانیم تا محصولی تولید نماییم که آن را به ۱۴ دلار بفروشیم! آیا برای اثبات کج فهمی سندی محکم تر از این هم می توان ارائه کرد؟ آیا آقایان وزرا و وکلا و مدیران کل و مدیران کارخانه های سیمان با اموال شخصی خود نیز چنین می کنند؟
نکته جالب این که بخش قابل توجهی از این صادرات نه با ارز بلکه با ریال صورت گرفته است؛ یعنی حتی ارز صادراتی نیز به کشور برنگشته است. برابر گزارش مرکز پژوهشها، ارز مورد نیاز صنعت سیمان جهت تامین نیازهای خارجی خود به میزان ۳۰میلیون دلار در سال از محل دیگری تامین شده است. تولید هر تن سیمان یک تن انواع گاز گلخانه ای نیز وارد محیط زیست می کند و از محل سیمان صادراتی به طور متوسط سالانه ۱۴ میلیون تن انواع گازهای گلخانه ای به محیط زیست کشور خسارت و آلایندگی وارد شده است. این میزان آلایندگی زیست محیطی برابر ظرفیت پالایش یک میلیون هکتار جنگل است.
واقعاً باید به استعداد مدیران دولتی صنعت کشور و مدیران کارخانه های سیمان در یک دهه گذشته چه گفت؟ ۱.۵ تن منابع معدنی شامل سنگ آهک، خاک رس، سنگ آهن از ذخایر ملی کشور برداشت می کنند و همزمان یک تن گاز گلخانه ای وارد محیط زیست می کنند و با سوزاندن سوختی به ارزش ۲۲ دلار، در نهایت کالایی تولید می کنند که آنرا به ازای هر تن ۱۲ تا ۱۴ دلار به کشورهای همسایه می فروشند.




منبع:

1400/06/12
17:16:26
1012
5.0 / 5
تگهای خبر: اقتصاد , بازار , تولید , حقوق
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۲ بعلاوه ۵
متخصص فلز Metal Pro
متخصص فلز Metal Pro
metalpro.ir - حقوق مادی و معنوی سایت متخصص فلز محفوظ است

متخصص فلز

فلزکار متخصص فلزات